maandag 22 februari 2010

Big in Japan

Veel mensen, vooral mijn vrienden, houden niet de Japanse muziek (J-rock, Visual kei, hardcore etc.). Het allereerste wat ik moet zeggen is dat het mij kan geen donder schelen. Over smaak valt niet te twisten. Als iemand over iets onbekend oordeelt, dan zal ik dat zeer irritant vinden! Ik heb besloten om een klein beetje over dit thema op te schrijven. Hoewel ik verwacht niet dat iemand zijn mening zal veranderen.

Japan is gewoon een obsessie voor mij. Ik kijk anime, lees manga en luister heel veel van de Japanse muziek. Sinds dit jaar ben ik ook begonnen met cursus Japans (als .. hmm... derde taal?) .

Dus ik vraag een vriend om langs voor een bier (of twee) te komen, en het eerste dat hij zegt is: “Aghh, man, zet die Japanse s**t uit! Zet iets normaals op!” Of iemand die net van die muziek gehoord heeft: “Wat is dat? Dat klinkt verschrikkelijk! Wat voor taal is dat? Hoe kan je luisteren naar iets wat je niet begrijpt?“

Probeer te begrijpen! Dat is het minste wat je kan doen. We vinden dat wij normaal zijn en alle anderen zijn vreemd. Wil je als raar worden gelabeld? De regering verbreidt Oosterse cultuur via een zeer beperkte keuze. Mensen weten wat aikido, anime of sushi is, en als ze dat slecht of vreemd zouden vinden, dan zouden ze onmiddellijk alles uit Japan met dat associƫren. En je kan geen verbinding met een liedje maken als je de tekst kan niet begrijpen? Dat verwondert mij trouwens niet. Die soort mensen luisteren naar muziek zoals het product is: ze verbruiken een lied, dan gooien ze het weg. De oppervlakkigheid die uit media komt.

Zeg man, kan je deze s**t begrijpen: http://raraahahahromaromamagagaoohlala.com/

Ik heb mijn mening duidelijk genoeg gemaakt.

De Japanse cultuur en de manier van denken zijn uniek. Ik ben Europees, dus zal ik het misschien nooit volledig begrijpen. In tegenstelling tot anderen, ben ik aan het proberen.


Geen opmerkingen:

Een reactie posten