zonder titel.

Ken je het gevoel als het buiten regent en je zit domweg gelukkig in je kamer? Je lag op het bed, net te mijmeren. De elektrische kachel is aan, want het is nog frisjes buiten. Je hoort een zachte indie muziek op je computer spelen. De muziek klinkt aangenaam en toch maakt je langzamerhand erg teergevoelig. Het is niet belangrijk, want het zal niet duren. Je wil gewoon van het moment genieten, want de sfeer is zo ontspannend. Je bent alleen, omdat het goed voelt. Wat een plezierige nacht. Nu is het gemakkelijk om al die slechte gevoelens te onderdrukken. Ja, verberg deze gevoelens diep; in een donkere ruimte van je geest zodat het nooit kan worden gevonden. Zelfs als je schedel wordt geopend, zullen ze niets vinden. Dat soort gevoelens is moeilijk te begrijpen, maar in de meeste gevallen zouden de gewone stervelingen diep teleurgesteld zijn. Dus is het beter om alles voorgoed te onderdrukken, hè? Je denkt hoe het beter is om overal in de wereld te zijn dan in deze s***thole van het appartement. Je verdient beter, maar ben je bereid om alles te verlaten? Je bereikte bijna de top, maar ben je tevreden? Ben je gelukkig? Dat was eigenlijk niet de droom van jouw, dat weet je. Je begint je ongemakkelijk te voelen, al deze vragen maakt je nerveus. Dus zet je de muziek af, doet je het licht uit en ga slapen. Je slaapt echt niet, je doet maar alsof...

My dear there is no danger.

Eigenlijk ben ik je voor een tijdje aan het bespioneren. Misschien weet je niet wie ik ben, misschien zal je het nooit weten. Soms als ik je voorbijga, voel ik me alsof ik door koude wind vol met ijs en vorst ben ingesneeuwd. Ik staar je aan als je niet kijkt, en draai mijn hoofd weg als ik zie dat je iets vermoedt. En dan kijk je naar mij alsof je mijn gedachten kan lezen. Hoe mooi je bent als je slaapt, als het maanlicht op jouw hals schijnt. En in het midden van de nacht, als je naar de badkamer bent, ruik ik aan jouw kussen. Weet je dat? Ik hou ervan hoe je ruikt. Misschien ben je nu een beetje bang, maar maak je geen zorgen, ik doe je geen kwaad. Jij bent iets speciaals. Je ogen zo kristalblauw als de Poolster. Jouw mond zo rood als echt robijn en jouw lichaam als een mannequin. Net alsof je op het pad van doornen gaat, en er is geen einde daar. Het doet pijn maar ik hoop dat de pijn weg gaat met dit bericht. Oh, en je hebt zo een goed gevoel voor humor. Ik hou ervan dat je een beetje gek en bijzonder intelligent bent, maar op een andere manier, net als één beroemde seriemoordenares. Ik wil dat je weet dat je niet alleen bent. Eveneens niet nu als je dit hier leest. We kunnen niet samen zijn in deze wereld, het is gewoon niet mogelijk. Ik weet dat je hetzelfde voelt als ik. Dus ik heb besloten je te helpen. We kunnen elkaar ontmoeten in de hel, waar we eindelijik bij elkaar kunnen zijn. We zijn zondaars. Ik hou van je, echt waar. Sayonara mijn allerliefste.

Varken aan het spit.

Ik sliep rond 18 uur. De reden hiervoor is de eerste mei, Servisch fenomeen. Ik gebruik deze terminologie omdat de omstandigheid in Servië voor deze feestdag iets echt speciaals is: mensen gaan naar Košutnjak (park-bos in Belgrado) om vier ‘s morgens alleen maar om een perfecte plek voor het kampement te vinden. Het vuur is direct aangestoken en de Servische traditionele muziek wordt gespeeld. Als je echte Serviër wil zijn, moet je ook de Servische vlag ergens zetten. Ik ben natuurlijk helemaal ironisch. Ik heb echt een hekel aan deze "traditionele" vieren van deze dag. Toch gaan mijn vrienden en ik elke jaar naar Košutnjak om deze feestdag op onze manier te vieren.

Dit jaar gingen we ook echt vroeg. Het was rond 4 of 5 ’s morgens toen we daar aankwamen. Het was donker, maar bijna overal kon je de lichten van branden zien. Er werd een muziek overal gespeeld, sommige mensen waren al dronken en ze zongen onze meest populaire turbo-folk liedjes. Het is zoals je je in een andere dimensie bevindt.

Dus vonden we onze plek, we waren op dezelfde plaats ook vorig jaar. Het weer was fantastisch: niet te koud, niet te warm. Rond 7 uur was alles vol met dronken mensen die stonden te dansen of doen sommige sporten. Rook van vleesroosters was overal, men kon er de rook snijden. Dichtbij waren mensen van de Trablmejker.com, onze webpagina voor de underground cultuur. Dat was echt leuk want sommige van hen zijn onze goede vrienden. Ik ontmoette zelfs mijn collega van de Japanse klassen, Jovan. Hij was helemaal dronken. We speelden samen een aantal spelletjes en hadden echt een goede tijd: we maakten idiotische grapjes, lachten, zongen. We hebben een grote aantal hamburgers gemaakt, en gingen rond 7 ‘s avonds goed gevoed en stomdronken naar huis. We waren ook op televisiejournaal van Studio B. Elke eerste mei feestdag is beter dan degene van vorig jaar. Ik vraag me af hoe de volgende zou zijn…

Alle wegen leidden naar Boedapest - deel 2

Twee voorprogrammabands waren Long Distance Calling (Duitsland) en Swallow the Sun (Finland). We waren een beetje laat, dus helaas misten we Long Distance Calling. Wij hebben slechts twee nummers van ze gehoord. Swallow the Sun was geweldig. Heel energiek, fantastisch gespeeld en goed contact met het publiek. Maar niets kon vergelijken met de sfeer toen Katatonia optrad. Het publiek ging meteen wild en gek! Toen we in Belgrado waren, hebben we een vlag voor de Katatonia gemaakt en we schreven (in het Zweeds): “De Servische fans houden van jullie!” In het midden van het concert gooiden we de vlag op een podium en Jonas (zanger) nam het en tonde het aan de massa. Ze schreeuwden met ondersteuning. We waren in euforische trance. Ze hielden de vlag voor zichzelf. Na het concert gingen we te drinken. Wij brachten rakia natuurlijk. De helft van de mensen gingen om te eten, en de andere helft begon in het park te drinken. Helaas was het maandag en misschien slechts twee club’s waren open. Daarom hebben we besloten om in het park te blijven. We waren aan het zingen, lachen en idiotische foto's nemen . Deze foto's zijn walgelijk, dus zullen ze voorgoed verborgen blijven. We hadden echt een geweldige tijd. Morgen moesten we om 10 uur het hostel verlaten. We pakten en deden sightseeing. We hadden allemaal vreselijke kater. Het weer was mooi en de stad nog mooier. We hadden bijna geen geld, dus hebben we besloten om in Burger King te eten omdat het de goedkoopste was. Daar nam ik de foto's van vreemden die aten. Dat was grappig. Het was tijd om te vertrekken. In de trein herinnerden we ons al deze momenten in Boedapest en concludeerden dat we dit vaker moesten doen, want het was niet zo duur en de ervaring was onbetaalbaar. We wilden nog in die trein blijven, en niet alleen omdat er wagen met drankjes was, maar omdat we samen wilden zijn. Deze reis was echt iets speciaals.

LOL voor een boze Hongaar!

Alle wegen leidden naar Boedapest - deel 1

Op een dag stelde mijn vriend voor om naar de Katatonia concert in Boedapest te gaan. Gelukkig heb ik net mijn nieuwe paspoort gekregen en had wat geld die ik voor mijn verjaardag kreeg. Bijna al mijn beste vrienden zijn grote fans van deze Zweedse doommetalband en ze allemaal wilden gaan. Ik kan me niet herinneren de laatste keer dat we samen ergens heen reisden. Hmm ... misschien schoolreisje of iets dergelijks. Ik bezocht Boedapest al twee keer, maar het merendeel van mijn vrienden waren niet toch ze wilden. Dus boekten we een kamer met 10 bedden in een hostel in de buurt van het centrum, zodat we ’s morgens deze opmerkelijke stad als vers (en nuchter) konden zien. We waren allemaal zo blij. We hebben besloten om een trein te nemen, want het is echt goedkoop – het retourtje kost slechts 25 €. Het was als een van de uitstapjes die je in de Amerikaanse komedies ziet, de helft van de groep was dronken, zongen, sommigen van hen lagen te slapen, sommigen praatten en lachten. Ik heb nooit met de trein naar Boedapest gereisd, en ik was echt verbaasd over het centraal station in Boedapest. Het is fantastisch! We hadden een kleine moeite om een hostel te vinden, omdat onze "groepsleider" en de enige man die wist waar het hostel was, een beetje dronken was. Toen we eindelijk kwam, waren we echt verbaasd hoe mooi dit hostel was. Alles was echt schoon, modern en het hostel-meisje was echt aardig (jammer dat haar Engels teleurstellend was, maar volgens mij is dat het geval bij 80% van de Hongaren). Onze groep bestond uit acht mensen, en in onze kamer was er nog twee mensen uit Duitsland. Irena leerde mij "wie gehts?" dus vroeg ik dat Duitse meisje “wie gehts?”. Zij antwoordde me iets en ik zei alleen maar “gut”. Ze lachte. We hadden een afspraak om samen na het concert te drinken. Het werd tijd voor de Katatonia...

party hard.

Laatste 3 dagen word ik wakker met een verschrikkelijke kater. Huh. Het was mijn verjaardag en gewoonlijk vier ik het 3 dagen (soms en meer). Mijn vrienden zouden in drie aparte groepen kunnen worden verdeeld, dus moet ik een feest voor elk groepje bouwen. Soms is het erg stressvol om al dat te organiseren, maar wanneer ik al die mensen zie die van mijn verjaardagfeest genieten en stomdronken zijn, ben ik echt tevreden. En mensen zijn altijd zwaar beschonken op mijn verjaardagfeest. Ik ben echt niet zeker hoe kan ik nog steeds dit typen, of iets doen, en hoe ben ik nog steeds gezond en niet ziek als een hond of zo. Maar, tja... wat kon het schelen! Het belangrijkste is dat we allemaal een goede tijd hadden. De highlights van de verjaardag waren de wenskaartje van mijn collega’s (klik op het foto te vergroten) en het tr00 Servisch cadeau die ik van mijn metalvrienden kreeg: een fles rakia, een čokanj (glaasje voor rakia) en een frula (fluitje). Ik lachte door mijn tranen heen. Binnen een maand moet ik frula leren spelen. Hell yeah \m/ Wat een weekend...

The Mad Hatter's Tea Party

Ik ben grote liefhebber van de groene thee. Dit weekend was ik in Chinatown om thee te kopen. Ik hou van die plaats. Alles ligt een beetje chaotisch door elkaar, maar volgens mij is het een bijzondere ervaring, als wat avontuurtje.

Over groene thee kan ik wel een boek schrijven, maar dat ga ik niet doen. Groene thee heeft in het Westen de laatste jaren enorm aan populariteit gewonnen en het is de oudste theesoort in de Chinese geschiedenis. Er zijn verschillende Chinese provincies waar groene theeplantages zijn. De geografische ligging van de plantages (in de bergen of aan de kust) bepaald voor een groot deel het aroma van de thee.

"De Chinese theecultuur is rond de 2000 jaar oud en daarmee de oudste theecultuur ter wereld. Japan heeft in de loop van de tijd de theecultuur van China overgenomen en verfijnd. Ook in China is er een eigen theeceremonie die vertaald theekunst wordt genoemd. Het drinken van thee is voornamelijk een familieaangelegenheid, waarbij er hoofdzakelijk ongezoete groene thee wordt geschonken."

Oud Chinees spreekwoord: “Beter 3 dagen zonder eten dan één dag zonder thee."

Thee heeft altijd het imago van een gezonde drank gehad. De laatste tijd staat thee extra in de belangstelling van onderzoekers, omdat thee een bijdrage zou kunnen leveren om sommige ziekten (biijv. kanker) te voorkomen. Vooral de antioxidanten in thee zijn onderwerp van onderzoek. Onderzoek na onderzoek toont aan wat in het oosten al lang bekent is, groene thee bevordert de gezondheid. En wat minstens zo belangrijk is, het is gewoon lekker !

Zen en thee zijn één.